غزل ۳۲ - خیال ابرویت ار سجده می کنم پیوست

خیال ابرویت ار سجده می کنم پیوست
خیال کج نرود طین سر خیال پرست ۱

نظر به چشم تو گفتم مگر نظر دارم
خیال چشم تو بر گوشه نظر بنشست ۲

سواد خامه پرگار گردش قمری
چو خورده دهنت نقطه خیال نبست ۳

گرفت غالیه گون سنبل تو دامن گل
کشید زلف تو مه را چو ماهی اندر شست ۴

کدام جان که ز داغ محبت تو نسوخت
کدام دل که به درد جراحت تو نخست ۵

به ناز اگز بنشینی چو گل به پهلوی سرو
بود هر آینه در جنب اعتدال تو پست ۶

ز دست رفتم و هیچم ز دست بر نامد
ز دست رفته خود را چرا نگیری دست ۷

چو دست ها همه در دامن عنایت اوست
بدار دست ملامت ز دامن من مست ۸

کنون که نرگس مخمور جام زر برداشت
بیار باده که ابن حسام توبه شکست ۹