این شعر عاشقانه و عرفانی از ابن حسام، بیانگر درد عشق و وابستگی به معشوق است. شاعر از غم و بلای عشق سخن میگوید و معتقد است تنها کسی که مبتلا به این عشق شده باشد، میتواند درد آن را درک کند. او به معشوق خود وابسته است و حتی قبلهگاه خود را ابروی معشوق میداند. شاعر از روز ازل و تقسیم شادی و غم سخن میگوید و در نهایت، به دعا برای وصل معشوق امیدوار است.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارند.
غزل ۸ - ای غافل از بلای دل مبتلای ما
جز مبتلا کسی نرسد در بلای ما ۱
ممکن نباشد از سر کوی تو رفتنم
آری مقیّدست به زلف تو پای ما ۲
حجاج اگر به کعبه بیت الحرم روند
ابروی توست قبله حاجت روای ما ۳
ما معتکف به کوی توایم از سر صفا
موقوف آنکه سعی کنی بر صفای ما ۴
دانم که درد عشق نباشد دوا پذیر
زحمت مکش طبیب ز بهر دوای ما ۵
روز ازل که شادی و غم قسم کرده اند
شادی جان ما که غم آمد عطای ما ۶
ابن حسام را ز دعا وصل تست امید
یا رب قرین کنی به اجابت دعای ما ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.