خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
در این متن، شاعر از احساس سنگینی و تاریکی سخن می‌گوید که گویی آسمان به قیر آغشته شده و ستارگان نیز بر تارک او سنگینی می‌کنند. این تصاویر بیانگر رنج و فشار روحی است.
متن دارای مفاهیم انتزاعی و عرفانی است که درک آن برای کودکان دشوار است. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده مانند «روی هوا دوش به قیر اندودند» نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۳۹ - چون روی هوا دوش به قیر اندودند
چون روی هوا دوش به قیر اندودند
تا روز همه تپان و لرزان بودند ۱
بر تارک من ستارگان نغنودند
گویی که همه بر تن من بخشودند ۲
تا روز همه تپان و لرزان بودند ۱
بر تارک من ستارگان نغنودند
گویی که همه بر تن من بخشودند ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۸ - رویی که چو او چرخ فلک ننگارد
گوهر بعدی:شماره ۱۴۰ - گر خون نشود قوت جانم که دهد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
