خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن، شاعر بیان می‌کند که صبر کردن یا ناله کردن هر دو پیامدهای خود را دارند. او ترجیح می‌دهد صبر کند تا شادی دشمنانش را نبینند. همچنین، امیدوار است که تقدیر به نفع او تغییر کند و از بند مشکلات رها شود. در نهایت، به این واقعیت اشاره می‌کند که سرنوشت هر آنچه را که مقدر است، اتفاق می‌افتد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از واژگان و ساختارهای شعری کلاسیک ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر چالش‌برانگیز باشد.
شماره ۹۷ - گر صبر کنم عمر همی باد شود
گر صبر کنم عمر همی باد شود
ور ناله کنم عدو همی شاد شود ۱
شادی عدو نجویم و صبر کنم
شاید که فلک در این میان راد شود ۲
گفتم که چو از بند گشایش باشد
زین بند مگر مرا رهایش باشد ۳
اکنون غم را همی فزایش باشد
آری ملک آن کند که رایش باشد ۴
ور ناله کنم عدو همی شاد شود ۱
شادی عدو نجویم و صبر کنم
شاید که فلک در این میان راد شود ۲
گفتم که چو از بند گشایش باشد
زین بند مگر مرا رهایش باشد ۳
اکنون غم را همی فزایش باشد
آری ملک آن کند که رایش باشد ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۹۶ - چون بند تو بنده را همی پند بود
گوهر بعدی:شماره ۹۸ - گر باد هوای کوی سرایت سپرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
