خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن به تغییر رنگ مو از سیاه به سفید با گذر زمان اشاره می‌کند و آن را نمادی از ضعف و ناپایداری زندگی انسان می‌داند. شاعر از مرگ و ناپایداری دنیا سخن می‌گوید و به خواننده توصیه می‌کند که به دنبال عمر جاودانه نباشد، بلکه به سعادت حقیقی بیندیشد.
محتوا شامل مفاهیم فلسفی و اخلاقی درباره مرگ و ناپایداری زندگی است که برای درک عمیق‌تر، به بلوغ فکری و تجربه بیشتری نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شمارهٔ ۱۲ - تأسف بر سپید شدن موی
مویم آخر جز از سپید نگشت
گر چه اول جز از سیاه نرست ۱
رنگ آن سرخ هم نشد گر چند
مردم آن را به خون دیده بشست ۲
مرد را چون سپید گردد موی
تن چو موی سپید گردد سست ۳
نادرستی بودش رنگ دوم
چون درستیش بود رنگ نخست ۴
تن بنه مرگ را حرص خلود
از دل خویشتن برون کن چست ۵
موی چون نادرست گشت بدان
که نمانده است جای موی درست ۶
دوزخ جاودانه جست آن کس
کز جهانی عمر جاودانی جست ۷
پند این مستمند بشنو نیک
دل بر آن نه که آن سعادت توست ۸
گر چه اول جز از سیاه نرست ۱
رنگ آن سرخ هم نشد گر چند
مردم آن را به خون دیده بشست ۲
مرد را چون سپید گردد موی
تن چو موی سپید گردد سست ۳
نادرستی بودش رنگ دوم
چون درستیش بود رنگ نخست ۴
تن بنه مرگ را حرص خلود
از دل خویشتن برون کن چست ۵
موی چون نادرست گشت بدان
که نمانده است جای موی درست ۶
دوزخ جاودانه جست آن کس
کز جهانی عمر جاودانی جست ۷
پند این مستمند بشنو نیک
دل بر آن نه که آن سعادت توست ۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۱ - ناله از روزگار
گوهر بعدی:شمارهٔ ۱۳ - مدیح
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
