شمارهٔ ۱۲ - همو راست

سر زلف تو نه مشکست و به مشک ناب ماند
رخ روشن تو ای دوست به آفتاب ماند ۱

همه شب زغم نخسبم که نخسبد آنچه عاشق
منم آن کسی که بیداری من به خواب ماند ۲

زفراق روی و موی تو زدیده خون چکانم
عجبست سخت خونی که به روشن آب ماند ۳

سر زلف را متابان سر زلف را چه تابی
که در آن دو زلف ناتافتگی به تاب ماند ۴

تو به آفتاب مانی و ز عشق روی خوبت
رخ عاشق تو ای دوست به ماهتاب ماند ۵