شماره ۱۸۹۷ - دلم که لاف زدی از کمال دانایی

دلم که لاف زدی از کمال دانایی
نگر که چون شد از اندیشه تو سودایی ۱

دمی اگر چه که جان من از تو تنها نیست
به جان تو که به جان آمدم ز تنهایی ۲

در انتظار نسیمی ز تو به راه صبا
گذشت عمر گرامی به باد پیمایی ۳

اگر چه عرصه عالم پر است از خوبان
بیا که از همه عالم مرا تو می نایی ۴

چو وصل نیست مرا، قرب تو همینم بس
که استان خود از خون من بیالایی ۵

چو گل فشانی بر دوستان خود کم از آنک
مرا طفیل همه سنگسار فرمایی ۶

دلم که رفت، نیاورد یاد هم چیزی
از آن مسافر آواره گرد هر جایی ۷

درید جامه عمر و نماند آن مقدار
که زیر پا بکشم دامن شکیبایی ۸

به بند باز نیامد چو خسرو از خوبان
رهاش کن که بمیرد کنون به رسوایی ۹