خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این شعر به توصیف معشوق و جذابیت‌های او می‌پردازد. او از مو و روی زیبای معشوق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که دلش همواره به او آویخته است. همچنین، از باد صبا و گل به عنوان نمادهایی برای توصیف زیبایی معشوق استفاده می‌کند. در پایان، شاعر از معشوق می‌خواهد که از او دوری نکند، زیرا او اسیر عشق معشوق شده است.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی است که برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات ادبی ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
شماره ۱۷۶۲ - لبت در سخن انگبین ریخته
لبت در سخن انگبین ریخته
رخت مشک بر یاسمین ریخته ۱
از آن روی و موی دلاویز تست
دلم در شب و روز آویخته ۲
چو باد صبا دید رخسار تو
به گل گفت «کای روی تو ریخته ۳
برانگیختی بر من اسپ جفا
دگر تا چه ها باشد انگیخته؟» ۴
ز خسرو گریزان مشو کو شده ست
اسیر تو، وز خویش بگریخته ۵
رخت مشک بر یاسمین ریخته ۱
از آن روی و موی دلاویز تست
دلم در شب و روز آویخته ۲
چو باد صبا دید رخسار تو
به گل گفت «کای روی تو ریخته ۳
برانگیختی بر من اسپ جفا
دگر تا چه ها باشد انگیخته؟» ۴
ز خسرو گریزان مشو کو شده ست
اسیر تو، وز خویش بگریخته ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۶۱ - جهان تا مه روشنت ساخته
گوهر بعدی:شماره ۱۷۶۳ - در اوصاف خود عقل را ره مده
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
