شماره ۱۷۲۸ - مه من خراب گشتم ز رخت به یک نظاره

مه من خراب گشتم ز رخت به یک نظاره
نظری ز تو عفاالله چه می است مستکاره ۱

به چسانت سیر بینم که هم از نخست دیدن
شوم از خود و نیارم که ببینمت دوباره ۲

هوسم بود که دیده ز همه ستانم و پس
به هزار دیده شبها به رخت کنم نظاره ۳

چو روی به گشت میدان دل عاشقان بود گو
که ز لعل بادپایت جهد آتشین شراره ۴

تو به ره روان و خلقی به هلاک مانده هر سو
چه غم آب تندرو را ز خرابی کناره ۵

سر آن دو چشم گردم که چو هندوان رهزن
همه را ز نوک مژگان زده بر جگر کناره ۶

چو زنم دم عیاری ته آن بلند ایوان
که به کنگر جلالش نرسد کمند چاره ۷

مشمر، حکیم، طالع چو ز روز بد بگریم
که من آب خوش نخوردم به شمار این ستاره ۸

چو ز دست رفت خسرو رگ جان مکش ز دستش
که به رشته دوخت نتوان جگری که گشت پاره ۹