شماره ۱۵۵۶ - نام گل بردن به پیشت بر زبان آید گران

نام گل بردن به پیشت بر زبان آید گران
دم زدن بی یاد رویت از دهان آید گران ۱

در ترازوی دل ار سنجم ترا با جان خویش
از لطافت تو سبک آیی و جان آید گران ۲

ابرویت در سینه ام بنشست و می لرزم ز بیم
کاین چنین توزی بر آن زیبا کمان آید گران ۳

گر بمیرم از غمت، روزی ندارم غم، جز آنک
بر چنان خاک عزیزان استخوان آید گران ۴

گر خیالت برد جانم بر زبان نآرم، از آنک
منت کم همتان برمیهمان آید گران ۵

آن گرانی دارم از غمهات با این لاغری
سایه او بر زمین و آسمان آید گران ۶

تنگ نآید عاشق، ار صد جور از جانان رسد
گر بریزد ابر کی بر ناودان آید گران؟ ۷

گر چه موری گشتم از خواری گرانم بر همه
بوالعجب موری که بر جمله جهان آید گران ۸

گر چه پند دوستان تلخ است، ای خسرو، نکوست
کز طبیبان کن مکن بر ناتوان آید گران ۹