شماره ۱۵۵۳ - ای به کویت هر سحرگه جای تنها ماندگان

ای به کویت هر سحرگه جای تنها ماندگان
رحمتی بر چشم خون پالای تنها ماندگان ۱

چون به کویت دوست تنها پای را خاکی کند
کس به جز گریه نشوید پای تنها ماندگان ۲

درد تن باشد، ولیکن نی بسان درد دل
گر مثل گردون رود بالای تنها ماندگان ۳

با چنین شبها که من دارم، چه باشد، وه که گر
یادت آید روزی از شبهای تنها ماندگان ۴

نی منت گویم ز تو«حالم توانی گوش کرد؟»
کانده سخت است در سودای تنها ماندگان ۵

کشتی از تنهائیم، آخر نیامد وقت آن
کت گذر باشد به محنت جای تنها ماندگان ۶

ماند اینم آفتاب و مه که در شبهای غم
سایه باشد مونس شبهای تنها ماندگان ۷

آفتاب چرخ تنها سوزد و گوید «مسوز»
وای تنها ماندگان، ای وای تنها ماندگان! ۸

تو غم خسرو کجا دانی که نشنیدی گهی
ناله و فریاد درد افزای تنها ماندگان ۹