شماره ۱۲۱۰ - گل ز بیم باد زیر پرده می دارد چراغ

گل ز بیم باد زیر پرده می دارد چراغ
آری، آری، باد را طاقت نمی آرد چراغ ۱

هر شبی پروین که عکس خویش در آب افگند
آسمان گویی میان آب می کارد چراغ ۲

برگ می ریزد ز گل، دانم خزان خواهد رسید
میهمان آید به خانه چون که گل بارد چراغ ۳

چون در افتد برق در ابر سیه نظاره کن
ابر را شب داند و آن را چه پندارد چراغ ۴

ابرها تیره ست نگذارم می روشن ز کف
کس به تاریکی روان از دست نگذارد چراغ ۵

بی چراغی می جهان بر دیده خسرو شب است
ساقی خورشید رویی کو که بسپارد چراغ؟ ۶