شماره ۱۱۴۵ - دل من چون شود دور از وثاقش

دل من چون شود دور از وثاقش
که ماند آویخته ز ابروی طاقش ۱

عجب سیاره ای دارد دل من
که می سوزد جهانی ز احتراقش ۲

هزارم دیده باید گاه جولانش
که بندم فرش در راه براقش ۳

مکن ضایع، طبیبا، مرهم خویش
که خوش می سوزم از داغ فراقش ۴

گزیده شد دلم از جان که جانش
سگ دیوانه شد در اشتیاقش ۵

کجا با چون تو سیمین ساق ماند
درخت گل که پر خار است ساقش ۶

جفاهای ترا گردان کند چرخ
نرنجی جان خسرو از نفاقش ۷