شماره ۱۱۱۵ - فزون شد عشق جانان روز تا روز

فزون شد عشق جانان روز تا روز
کجا زین پس شب ما و کجا روز ۱

ز بیهوشی ندانم روز و شب را
شبم گویی یکی گشته ست با روز ۲

دل است این، هیچ پیدا نیست، با خون
شب است این، هیچ پیدا نیست، یا روز؟ ۳

چه خفتی؟ خیز، ای مرغ سحر خیز
ترا روزی همی باید، مرا روز ۴

مگو، جانا، که روزی بر تو آیم
ندارد چون شب اندوه ما روز ۵

تو خوش خفته به خواب ناز تا صبح
مرا بیدار باید بود تا روز ۶

چه عیش است این که خسرو را به هجرت
شود هر شب به زاری و دعا روز ۷