شماره ۱۰۰۶ - تو گر خویشتن را بخواهی نمود

تو گر خویشتن را بخواهی نمود
کسی سرو و گل را نخواهد ستود ۱

خطت کز لبانت برآورد سر
برآورد از جان عشاق دود ۲

به خون کسان آستین بر زدی
ندانم کرا دست خواهی نمود ۳

به بازی مزن غمزه بر جان من
که کس تیغ بر دوستان نازمود ۴

ز هجرم چه پرسی که یارب مباد
ز صبرم چه گویم که هرگز نبود ۵

وزین آشناییم دستی مگیر
که سیلاب چشمم ز جا در ربود ۶

ز غم ناتوانم، شفایی ببخش
ازان پس که من مرده باشم، چه سود؟ ۷

تو با آنکه گفت کسی نشنوی
ولی گفت خسرو بیاید شنود ۸