شماره ۹۴۴ - نه پیش از این مژه زینگونه خونفشانم بود

نه پیش از این مژه زینگونه خونفشانم بود
نظاره تو بلا شد که آن زمانم بود ۱

به جان تو که فرو نامدی شبی از دل
دمی چه باشد، اگر از تو دل گرانم بود ۲

زبان حدیث تو می گفت دوش و دل می سوخت
رسید کار به جان و سخن همانم بود ۳

خیال وی رسنم بسته در گلو می گشت
هنوز دل به سوی زلف تو کشانم بود ۴

بکش مرا و ز سر زنده کن به خویش آخر
به جان کالبدی چند زنده دانم بود ۵

در آن جهان من و عشقت گذاشتم به درت
تن خراب که همراه این جهانم بود ۶

جدا شدی ز فراق تو بند بندم، لیک
ز جرعه های تو پیوند استخوانم بود ۷

به بندگی غمت جان فروختم مخرید
که داغهای کهن گرد گرد جانم بود ۸

به نازگویی، خسرو صبور باش به عشق
چرا نباشم، جانا، اگر توانم بود ۹