این شعر از حافظ بیانگر درد عشق و وفاداری است که با جفا و بی‌وفایی روبرو شده است. شاعر از یار خود شکایت دارد که به جای وفا، جفا می‌کند و از درد هجران می‌نالد. او تأکید می‌کند که تنها صحبت یار را می‌خواهد، اما یار به حرف دشمنان گوش می‌دهد. شاعر همچنین از مصاحبت با افراد ناجنس پرهیز می‌دهد و از آه دل خود به عنوان تهدیدی برای یار یاد می‌کند. در نهایت، او به روز وصل امیدوار است، هرچند که هجران سخت می‌گذرد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاشقانه، درد هجران، و شکایت از جفا است که برای درک کامل نیاز به بلوغ عاطفی و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند 'آه دل' و 'درد هجران' ممکن است برای سنین پایین سنگین باشد.
شماره ۹۳۷ - وفا ز یار جفاکار چون نمی آید
جفا ز یار وفادار هم نمی شاید ۱
جفا چه باشد و نام وفا که باز برد؟
به حضرتی که دو عالم به هیچ برناید ۲
مرا ز جمله جهان صحبت تو می باید
ترا ز خدمت من ذره ای نمی باید ۳
به رغم خاطر من قول دشمنان کردی
چه طالعی ست مرا آه، تا چه پیش آید؟ ۴
منوش می به حریفان سفله طبع خسیس
که تا به وقت خمارت صداع نفزاید ۵
به آبروی محبت که بی غرض بشنو
که از مصاحب ناجنس هیچ نگشاید ۶
بترس از آه دل من که مبتلای توام
به سالها دگرت کی چو من به دست آید ۷
به روز وصل تو دارد خبر، دل شادی
مرا دو دیده شب هجر خون بپالاید ۸
اگر چه خلوت خسرو منور است، ولی
به جز حضور تواش هیچ در نمی باید ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
