شماره ۹۳۶ - کسی که بوی تواش در دماغ می افتد

کسی که بوی تواش در دماغ می افتد
ز زندگانی خویشش فراغ می افتد ۱

شدم ز زلف تو دیوانه، آه مسکینی
که این خیال کجش در دماغ می افتد ۲

به قطره سوز دل من همی کشد زین چشم
چو شعله شعله گلی کز چراغ می افتد ۳

نمی زید که دل سوخته ست خوردن او
بگوی اگر چه که بر کشته داغ می افتد ۴

خبر ز داغ دلم می دهد به بوی جگر
ز خون دیده که بر جامه داغ می افتد ۵

ز بهر سوزش مرغان به باغ من چه روم؟
که ناله می کنم آتش به باغ می افتد ۶

من اوفتاده به پایان، نهفته پیش درش
لبش به خنده که خسرو به لاغ می افتد ۷