شماره ۸۷۴ - باز این دلم خدنگ بلا را نشانه شد

باز این دلم خدنگ بلا را نشانه شد
وین زهر ماروش به سوی ما روانه شد ۱

بیدار بخت ما که تو دیدی، به خواب رفت
وان عیشهای خوش که شنیدی، فسانه شد ۲

عقلی که در فراخی عیشم رفیق بود
چون دید تنگی دل من بر کرانه شد ۳

مرغی که آسمان قفس بود میهمان
بنگر قفس شکست و سوی آشیانه شد ۴

آن سر که صوفیانه کلاهش گران نمود
بهر بتان سبوکش خمارخانه شد ۵

صوفی که داغ را به هزار آب دیده شست
زاهد بدار چه، مست شراب مغانه شد ۶

دوری هجر خود رگ جانم گسسته بود
تیغی که زد رقیب بدانم بهانه شد ۷

گه کاهشی ز دشن و گه طعنه ای ز دوست
مسکین کسی که بسته بند زمانه شد ۸

خسرو ز بس غبار حسد خاک می خورد
زان خاک ره که لازم آن آستانه شد ۹