شماره ۷۹۸ - گر سخن زان لب چون نوش شود

گر سخن زان لب چون نوش شود
پسته را خنده فراموش شود ۱

ور حدیث در دندانت کنم
صدف آنجا همه تن گوش شود ۲

ز آسمان روی تو گر مه بیند
بر زمین افتد و بیهوش شود ۳

گل که از روی تو ریزد به سخن
گر بچینند یک آغوش شود ۴

باده بر یاد لب شیرینت
همه گر زهر بود، نوش شود ۵

دل که پوشیده به زلفت پیوست
ترسم از غم که سیه پوش شود ۶

دوش با مات سری خوش بوده ست
خوش بود امشب، اگر دوش شود ۷

گر کنی میل به سوی خسرو
شاه کی همدم جادوش شود ۸