شماره ۷۱۶ - هر شکر خنده که آن لعل شکر خنده کند

هر شکر خنده که آن لعل شکر خنده کند
بر دل زیرک و بر جان خردمند کند ۱

زلف ازان می برد آن شوخ که شبهای غمم
گر شود کوته، از آنجا همه پیوند کند ۲

آن خیال است که آیینه نماید چو تویی
آینه ماه شما را به که مانند کند؟ ۳

نیم شب ز آتش دل روز کنم در تو، ولی
دل چه داند که چنین روز شبی چند کند؟ ۴

گیسوی پر گرهت رشته بت را ماند
که دل گرم من سوخته را بند کند ۵

چون وفا نیست ترا، خسرو مسکین چه کند؟
دل ضرورت به جفاهای تو خرسند کند ۶