شماره ۵۴۵ - چو ماه روزه از اوج سما شد

چو ماه روزه از اوج سما شد
ز نور روزه دوران بی ضیا شد ۱

بر ابروی هلال عید بنگر
هلال ابروم از من جدا شد ۲

ازان آبی که بگذشت از سر خم
پیاله با صراحی آشنا شد ۳

مرا کاب دو چشم از سرگذشته ست
عجب بنگر که گل باد صبا شد ۴

گلش را سبزه نارسته گیا رست
چنان مردم مگر مردم گیا شد ۵

ازان محراب ابرو یاد کردم
نمازی چند نیز از من قضا شد ۶

مگر مجنون شناسد، حال من چیست؟
که در هجران لیلی مبتلا شد ۷

همه گل می دمد از دیده در چشم
خیال روی او ما را بلا شد ۸

در آب دیده سرگردان چه مانده ست؟
مگر سنگین دل من آشنا شد ۹

دو چشم خسرو از باریدن در
کف شاهنشه باران عطا شد ۱۰