شماره ۵۴۴ - دلم زینسان که زار و مبتلا شد

دلم زینسان که زار و مبتلا شد
ازان نامهربان بیوفا شد ۱

مباد از آه کس آن روی را خوی
اگر چه جان مسکینان فنا شد ۲

بیا بر دوستان، ای جان، ربا کن
هر آن تیرت که بر دشمن قضا شد ۳

مرادت، گر هلاک چون منی بود
بحمدالله که آن حاجت روا شد ۴

مرا وقتی خوشی بوده ست در دل
مسلمانان ندانم تا کجا شد؟ ۵

دم سر دم خزان را سکه نو زد
چمن بی برگ و بلبل بی نوا شد ۶

چرا می نالد این مرغ چمن زار؟
مگر او نیز از یاران جدا شد؟ ۷

مکن بر خسرو دلخسته جوری
اگر او لطف ناکرده رها شد ۸