شماره ۵۳۳ - مرا با تو که شب بیداریی بود

مرا با تو که شب بیداریی بود
ز تو نازی و از من زاریی بود ۱

نبد جای دلیری در غم عشق
که بخت خفته را بیداریی بود ۲

صبوری گر چه بس دیوانگی کرد
شبش با آشنایان یاریی بود ۳

به شغل دیدنت خوش بود جانم
اگر چه خلق را بیکاریی بود ۴

نظربازی مرادی داشت، با آنک
دل درمانده را دشواریی بود ۵

جمالت آشتی داد، آنکه یک چند
میان جان و تن بیزاریی بود ۶

جز از خون دلم شربت نمی خورد
که چشمت را عجب بیماریی بود ۷

فراوان گرم پرسی کرد، آن هم
ز آب دیده ام دلداریی بود ۸

غنیمت داشت خسرو عزت خویش
که بخت خفته را بیداریی بود ۹