شماره ۵۳۲ - برفت آن دل که با صبر آشنا بود

برفت آن دل که با صبر آشنا بود
چه می‌گویم، نمی‌دانم کجا بود؟ ۱

همه شب دیده‌ام خفتن نداده‌ست
که بوی گلرخ من با صبا بود ۲

ازان بر گل زند فریاد بلبل
که او سالی تمام از گل جدا بود ۳

منال، ای بلبل، از بد عهدی گل
که تا بوده‌ست خوبی، بی‌وفا بود ۴

ز ما یادش دهی گه گاه، ای باد
گذشت آن وقت که او را یاد ما بود ۵

غنیمت دان وصال، ای همنشینش
خوش آن وقتی که آن دولت مرا بود ۶

تو ای زاهد که اندر کوی اویی
چگونه می‌توانی پارسا بود ۷

ز در بیرون مران بیگانه وارم
که این بیگانه وقتی آشنا بود ۸

غمت بس بود، بد گفتن چه حاجت؟
تو را گر کشتن خسرو رضا بود ۹