شماره ۴۸۸ - شب دلشدگان دیده بیدار نبندند

شب دلشدگان دیده بیدار نبندند
الا که به خون چشم گهربار نبندند ۱

چون من ز دل خویش شوم سوخته، زنهار
این تهمت بیهوده دران یار نبندند ۲

من عاشق و مستم، ره زهدم منمایید
کابریشم طنبور به طومار نبندند ۳

بر من که در توبه ببستند، غمی نیست
باید که روم تا در خمار نبندند ۴

آنان که حق خدمت تو باز شناسند
ناکرده وضو رشته زنار نبندند ۵

پر پیچ و شکسته دل عاشق نبود، زانک
دل کان به تو بندند به گلزار نبندند ۶

خسرو نکند نسبت عشق تو به خود، زانک
شاهی و به فتراک تو مردار نبندند ۷