این شعر از حافظ، شاعر بزرگ ایرانی، به ستایش شراب و مستی می‌پردازد و آن را به عنوان راهی برای رهایی از غم و اندوه و رسیدن به حقیقت معرفی می‌کند. شاعر در این شعر از زیبایی‌های طبیعت، مانند آواز بلبل، و لذت نوشیدن شراب در کنار معشوق سخن می‌گوید. او همچنین به انتقاد از زاهدان خشک‌مقدار می‌پردازد و معتقد است که حقیقت در شراب نهفته است. در پایان، شاعر از ساقی می‌خواهد که او را در شراب غوطه‌ور کند تا از شعله‌های درونش رها شود و به عفو خداوند امیدوار است.
این شعر به موضوعاتی مانند شراب و مستی می‌پردازد که ممکن است برای کودکان و نوجوانان مناسب نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم عرفانی و انتقادی موجود در شعر ممکن است برای این گروه سنی قابل درک نباشد.
شماره ۳۵۳ - شب گذشته ست و اول سحر است
بانگ بلبل به می نویدگر است ۱
وقت او خوش که در چنین وقتی
باده بر دست و نازنین به بر است ۲
کشتی باده نه به کف، باری
عمر ازینسان رود چو بر گذر است ۳
چند گویی که مست و بی خبری
هر که او مست نیست بی خبر است ۴
صرفه خشک زاهدان را باد
هر چه ما راست در شراب تر است ۵
ساقیا، غوطه ده مرا در می
که می آشام شعله در جگر است ۶
گر چه بد مستی است عیب حریف
کندن ریش محتسب هنر است ۷
گر به میخانه مفسدان شراب
پادشاهند، بنده خاک در است ۸
خسروا، چند از گنه ترسی
رو که عفو خدای معتبر است ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
