شماره ۳۵۲ - دامن گل ز ابر پر گهر است

دامن گل ز ابر پر گهر است
باغ را زیب و زینت دگر است ۱

غنچه بر باد داد دل، چو گشاد
چشم بر گل که مو به روی فر است ۲

به یکی جام کش رسید از دور
نرگس افتاده مست و بی خبر است ۳

همه از سرو می برد بلبل
نیک یکبارگی بلند پر است ۴

هر چه تسخیر کیف یحیی الارض
خواند بلبل به خط سبزه در است ۵

گل ورق راست کرده از شبنم
مهره آن ورق همه گهر است ۶

دوستان را کنون ز بهر نشاط
جانب باغ و بوستان گذر است ۷

ورق گل اگر لطیف افتاد
خط سبزه ازان لطیف تر است ۸

نرود سوی باغ خسرو، ازآنک
باغ او بزم شاه نامور است ۹