شماره ۷۶ - رفت آنکه چشم راحت خوش می غنود ما را

رفت آنکه چشم راحت خوش می غنود ما را
عشق آمد و برآورد از سینه دود ما را ۱

تاراج خوبرویی در ملک جان در آمد
آن دل که بود وقتی گویی نبود ما را ۲

پاسنگ خویش بودم در گوشه صبوری
بادی ز سویت آمد اندر ربود ما را ۳

هر روز در شب غم خوش می کند سرایم
آن دیدنی که اول خوش می نمود ما را ۴

از خاک هستی ما گرد عدم برآمد
ای کاشکی نبودی ننگ وجود ما را ۵

ممکن نگشت توبه ما را ز روی خوبان
گیتی به محنت و غم چند آزمود ما را ۶

امروز کو که بیند سر مست و بت پرستم
آن کو به نیکنامی دی می ستود ما را ۷

تیغی ز درد باید محنت زدای عاشق
کز صیقل محبت نتوان زدود ما را ۸

خسرو چو نیست زآنهاکز تو برد به کشتن
این پندهای رسمی دادن چه سود ما را ۹