شماره ۷ - آن طره به روی مه بنهاد سر خود را

آن طره به روی مه بنهاد سر خود را
از خط غبار آن رخ پوشیده خور خود را ۱

چون دید گل رویش در صحن چمن، زان گل
ایثار قدومش کرد از شرم زر خود را ۲

مانند قدش بستان چون دید سهی سروی
زیر قدمش سبزه بنهاد سر خود را ۳

دیدم به رقیب او بنشسته سگ کویش
گفتم که فلان اکنون و ایافت خر خود را ۴

ای ناصح بیهوده چندین چه دهی پندم
بگذار مرا بگذار، می خار سر خود را ۵

زان بند قبا دارم پیوسته به دل غصه
کاندر پی جان من بربست بر خود را ۶

گفتا ز درم خسرو، منزل به دگر جا کن
گفتم که سگ خانه نگذاشت در خود را ۷