شاعر از آشفتگی دل و رنج بیحاصل خود نزد دوست میگوید و از طوفانی که در دلش است سخن میگوید. او از خدا میپرسد که از چه خاکی گِل وجودش را سرشته است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن به بلوغ فکری و تجربهی عاطفی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده مانند «طوفان فزاینده» و «گِل من» برای مخاطبان کمسنوسال ممکن است نامفهوم باشد.
طوفان
آشفته دلیّ و رنج بیحاصل من
طوفان فزاینده ای اندر دل ماست
یا رب! ز چه خاکی بسرشتی گِل من؟
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.