خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
متن به زیبایی‌های طبیعت و احساسات انسانی اشاره دارد، از جمله شکوفه‌های غنچه و نسیم، و همچنین به مفاهیم عرفانی مانند ذکر و دل‌سپردگی می‌پردازد. شاعر از زبان ایاز، بریده‌زلف، سخن می‌گوید و بر ضرورت قناعت و پا دراز نکردن بیش از حد گلیم تأکید می‌کند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و اخلاقی است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
شماره ۳۵۲ - به آه سرد دل خود دو نیم باید کرد
به آه سرد دل خود دو نیم باید کرد
چو غنچه خنده به روی نسیم باید کرد ۱
ندا کند به زبان بریده زلف ایاز
که پا دراز به حد گلیم باید کرد ۲
دلی که جمع ز ذکر خفی چو غنچه شود
ز ذکر اره چه لازم دو نیم باید کرد؟ ۳
چو غنچه خنده به روی نسیم باید کرد ۱
ندا کند به زبان بریده زلف ایاز
که پا دراز به حد گلیم باید کرد ۲
دلی که جمع ز ذکر خفی چو غنچه شود
ز ذکر اره چه لازم دو نیم باید کرد؟ ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۵۱ - به حسن، خیرگی ما چه می تواند کرد؟
گوهر بعدی:شماره ۳۵۳ - ز سرنوشت قضا احتراز نتوان کرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
