خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از خنده بیهوده خود ناراحت است و نگران است که عمرش مانند گل به سرعت بگذرد.
متن حاوی مفاهیم عمیق فلسفی درباره گذرایی زندگی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد.
شماره ۳۳۰ - داغم از خنده بیهوده خود، می ترسم
داغم از خنده بیهوده خود، می ترسم
که چو گل مدت عمرم به شکفتن گذرد ۱
که چو گل مدت عمرم به شکفتن گذرد ۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۲۹ - رهنوردی که مدارش به توکل گذرد
گوهر بعدی:شماره ۳۳۱ - قطع امید ازان زلف دوتا نتوان کرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
