خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این ابیات از فرار دلش از غم و اندوه به سمت معشوق سخن می‌گوید و آرزوی رهایی از رنج‌ها را دارد.
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و احساسی است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های ادبی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.
شماره ۱۱۴ - (دلم ز سینه به آن زلف تابدار گریخت
(دلم ز سینه به آن زلف تابدار گریخت
ز چارموجه غم در دهان مار گریخت) ۱
(خوشا کسی که ازین سایه های پا به رکاب
به زیر سایه آن سرو پایدار گریخت) ۲
ز چارموجه غم در دهان مار گریخت) ۱
(خوشا کسی که ازین سایه های پا به رکاب
به زیر سایه آن سرو پایدار گریخت) ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۳ - دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفت
گوهر بعدی:شماره ۱۱۵ - مرا گشایش خاطر ز دامگاه بلاست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
