غزل ۶۶۶۴ - یک نفس فارغ ز وسواس تمنا نیستی

یک نفس فارغ ز وسواس تمنا نیستی
از پریشان خاطری یک لحظه یک جا نیستی ۱

فکر شنبه تلخ دارد جمعه اطفال و تو
پیر گشتی و همان در فکر فردا نیستی ۲

گر چه شد محتاج عینک دیده بی شرم تو
همچنان چون کودکان سیر از تماشا نیستی ۳

می کند از هر سر مویت سفیدی راه مرگ
در چنین وقتی به فکر زاد عقبی نیستی ۴

از ندامت برنیاری آه سردی از جگر
هیچ در فکر رسن در چاه دنیا نیستی ۵

از جمال حور مردان چشم پوشیدند و تو
از عجوز دهر یک ساعت شکیبا نیستی ۶

در مبند این خانه تاریک را یکبارگی
چشم عبرت باز کن از دل چو بینا نیستی ۷

گرچه تیرت با کمان از قد خم پیوسته شد
هیچ در فکر سفر از دار دنیا نیستی ۸

گر چه دندان را ز نعمت های شیرین باختی
جز به حرف شکوه های تلخ گویا نیستی ۹

خامشی را از خدا خواهند دانایان و تو
خون خود را می خوری یک دم چو گویا نیستی ۱۰

خواب سنگین تو صائب کم ز کوه قاف نیست
گرچه از عزلت گزینان همچو عنقا نیستی ۱۱