غزل ۶۶۶۳ - از شراب لعل تا رخسار را افروختی

از شراب لعل تا رخسار را افروختی
هر که را بود آرزوی خام در دل سوختی ۱

دخل بی اندازه را ناچار خرجی لازم است
روی دل بنما به قدر آنچه دل اندوختی ۲

در دل فولاد جوهر موی آتشدیده شد
تا ز عارض خانه آیینه را افروختی ۳

آن که عمرش صرف شد در دلبری آموختن
کاش دلداری هم از ما اندکی آموختی ۴

بی پر و بالی پر و بالی است در راه طلب
می شود روشن چراغت چون نفس را سوختی ۵

قسمت خاک است هر دخلی که بیش از خرج شد
من گرفتم همچو قارون گنجها اندوختی ۶

یک دل سنگین نگردید از دم گرم تو نرم
در سخن هر چند صائب بیش خود را سوختی ۷