غزل ۶۲۸۵ - غنچه از باده نگردد گل خمیازه من

غنچه از باده نگردد گل خمیازه من
چشم مخمور بود رشته شیرازه من ۱

نه ز زهدست اگر لب نگذارم به شراب
ساغری نیست درین بزم به اندازه من ۲

از کواکب نشود دفع خمارم چون صبح
رطل خورشید کند چاره خمیازه من ۳

چون شود گرم سفر کلک سخن پردازم
نرسد برق سبکسیر به جمازه من ۴

سخنانی که ازان تازه شدی جان کهن
گشت تقویم کهن از سخن تازه من ۵

گر چه ز آهستگی آواز مرا کس نشنید
گوش تا گوش جهان پر شد از آوازه من ۶

نامه را گر چمن خلد کند نیست عجب
سبز شد خامه خشک از سخن تازه من ۷

شود از بی خبری جمع حواسم صائب
خط پیمانه بود رشته شیرازه من ۸