این متن شعری است که در آن شاعر از دوری و هجران معشوق و فضایل از دست رفته شکایت می‌کند. او از درد فراق و تأثیرات آن بر روح و جسم خود می‌گوید و آرزو می‌کند که ای کاش معشوق به او بازگردد. شاعر همچنین از جمال و فضایل معشوق سخن می‌گوید و از لطف و بخشش او یاد می‌کند. در پایان، شاعر به شمس‌الدین اشاره می‌کند و او را به عنوان مولای خود و کسی که از او حمایت می‌کند، می‌ستاید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شعری و استعاره‌های پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه‌ی ادبی دارد.
غزل ۳۲۲۴ - یا ویح نفسنا بفوات الفضائل
یا وَیْلَ روحِنا بِفَسادِ الْوَسائِلِ ۱
قَدْ حَنَّ وَاشْتَکیٰ فَلِذَا الصَّخْرُ باکیًا
عَلَیَّ عَلیٰ هِجْرانِ فَخْرِالْقَبایِلِ ۲
لَوْ اَنَّ فِراقی حُمِّلَ الطُّورَ وَالصَّفا
زَمانًا یَسیرًا هُدِّمَتْ بِالزَّلازِلِ ۳
لَوْ اَنَّ شَرارًا مِنْ هَوانا تَبَلَّجَتْ
عَلیٰ ظاهِری اَحْرَقْتُ کُلَّ الْعَواذِل ۴
لَو اَنَّ قَلیلاً مِنْ جَمالِکَ اَثَّرَتْ
عَلَی الْبَرِّ لَمْ تُوحِشْ فَلاً بِالْقَوافِل ۵
بِحَقِّ وِصالٍ نَوَّرَالْقَلْبَ فَضْلُهُ
بِنُورٍ نَآی عَنْ دَرْکِهِ کُلُّ فاضِلِ ۶
وَ حُرْمَةِ اَسْرارٍ جَرَتْ وَ لَطایِفٍ
کَنَیْتُ بِها سِرًّا وَ لَسْتُ بِقایِلِ ۷
وَ جُودِکَ وَ النَّعْماءَ ما لَمْ تُسَمِّهِ
لِسانی وَ قَلْبی عَنْهُ لَیْسَ بِزائِلِ ۸
تَجُودُ بِوَصْلٍ مُشْرِقٍ باهِرٍ نَریٰ
بِهِ جُمْلَةَ حاجاتِنا وَ الْمَسائِلِ ۹
فَاِنّیَ لا اَسْطاعُ زَوْرَةَ زایرٍ
بِجَفْنَیْنِ مَقْروحَیْنِ دَرَّ الْهَوامِل ۱۰
اُریدُ تُرابًا مِنْ تُرابِ فِنائِهِ
مُدَبِّرُ نُورِالْعَیْنِ مِنّی وَ کاحِلی ۱۱
اَکُلُّ ثَریٰ تَبْریزَ مِثْلُ تُرابِهِ
فَلا کانَ جِسْمٌ قالَ رُوْحی مُمائِلی ۱۲
فَلا زالَ شَمْسُ الدّینِ مَوْلًا وَ سَیِّدًا
وَ ذُو مِنَّةٍ فی ذِمَّتی وَهْوَ کافِلی ۱۳
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
