این متن شعری عرفانی است که در آن شاعر از عشق الهی و جدایی از دنیای مادی سخن میگوید. او عشق را نور روح و منبع آرزوها میداند و از خداوند میخواهد که عشقش را بیشتر کند. شاعر همچنین به تمجید خداوند و رهایی از قید و بندهای دنیوی اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از زبان شعری و استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۲۲۲ - اخرج عن المکان، یا صارم الزمان
وَاسْبَحْ سَباحَ حُوتٍ فی قُلْزُمِ الْمَعانی ۱
لا تَبْغِ اِتِّصالًا فَالْوَصْلُ نَعتُ جِسْمٍ
اِنّی اَریٰ دُنُوًّا اَنّیٰ مِنَ التَّدانی ۲
اَلْعَبْدُ لَیْسَ یَرْضیٰ فی رِقِّهِ شَریکًا
فَالرَّبُ کَیْفَ یَرْضیٰ فی مُلْکِهِ بِثانی ۳
هَلْ عاشِقٌ تَصَدّیٰ مَعْشُوقَتَیْنِ جَمْعًا
اِعْشَقْ فَاِنَّ فیهِ تَخْلیصَ کُلِّ عانی ۴
اَلْعِشْقُ نُورُ روحی صُبْحُ الْهَویٰ صَبُوحی
اُمنیَّةٌ وَ فیهِ مَجْمُوعَةُ الْاَمانی ۵
مَاالْعِشْقُ یا مُعَنّا یَتْرُکْ اَنا وَ اِنّا
تَفْنیٰ عَنِ الْمَدارِک فی خالِقِ الْحِسانِ ۶
هٰذَاالصُّدودُ خانی وَ النّارُ فی جَنانی
یَزْدادُ کُلَّ یَوْمٍ عِشْقی بِلا تَوانی ۷
قَلْبی عَلَیْکَ یَحْرِصْ یا رَبِّ لا تُخَلِّصْ
یارَبِّ زِدْ وُقودًا سُبْحانَ مَنْ یَرانی ۸
سُبْحانَ مَنْ یَرانی سُبْحانَ مَنْ رَعانی
سُبْحانَ مَنْ دَعانی مِنْ غَیْرِ اِمْتِحانِ ۹
اُسْکُتْ فَلَوْنُ خَدّی اَوْ دَمْعَتی تُؤَدّی
عِشْقًا بِهِ تَعالیٰ عَنْ صَفْوَةِ الْمَعانی ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.