غزل ۶۲۵۷ - نیست بی مغز حقیقت سخن خودشکنان

نیست بی مغز حقیقت سخن خودشکنان
گوش را تنگ شکرساز ازین خوش سخنان ۱

پیش جمعی که ز سررشته عشق آگاهند
سنبل باغ بهشتند پریشان سخنان ۲

به وصال گل بی خار مبدل نکنم
خارخاری که مرا هست ز گل پیرهنان ۳

قسمت رشته ز گوهر نبود جز کاهش
دست کوتاه کنید از کمر سیم تنان ۴

نرود تلخی بادام به شکر بیرون
نشود شاد دل از صحبت شیرین دهنان ۵

نقش از آیینه عریان چه برد جز افسوس؟
مرو از راه به نظاره سیمین بدنان ۶

با قد خم شده مغلوب هوا چند شوی؟
خاتم خویش برآر از کف این اهرمنان ۷

لاله زاری است که خون در دل فردوس کند
جگر خاک به عهد تو ز خونین کفنان ۸

دست در دامن پر خار علایق مزنید
تا برآیید ازین خرقه تن دست زنان ۹

تلخ و شوری که ز ایام رسد شیرین کن
تا چو صائب شوی از جمله شیرین سخنان ۱۰