غزل ۶۲۵۶ - ای لب لعل تو مهر لب شیرین سخنان

ای لب لعل تو مهر لب شیرین سخنان
گوی چوگان خم زلف تو سیمین ذقنان ۱

شمع فانوس خیالند ز بی آرامی
همه شب ز آتش سودای تو گل پیرهنان ۲

هر کجا هست بتی، سنگ فلاخن سازند
گر ببینند گل روی ترا برهمنان ۳

روی خندان تو تا انجمن آرا گردید
خنده شد گوشه نشین در لب شیرین دهنان ۴

دست و تیغ تو مریزاد، که از پرتو او
شد چراغان جگر خاک ز خونین کفنان ۵

تا قیامت نتوانست گرفتن خود را
هر که لغزید ز نظاره سیمین بدنان ۶

شانه را دست شد از بی ادبی خشک اینجا
منه انگشت به گفتار پریشان سخنان ۷

در همه روی زمین می شود انگشت نما
هر که چون می به تمامی شود از خودشکنان ۸

غوطه در زهر چو طوطی خورد از دیده شور
هر که صائب شود از جمله شیرین سخنان ۹