غزل ۶۲۴۲ - ز آه من ندارد هیچ پروا کج کلاه من

ز آه من ندارد هیچ پروا کج کلاه من
ز شوخی می کند چون زلف خود بازی به آه من ۱

به استغنا دل از عاشق ستاند کم نگاه من
به شمشیر تغافل ملک گیرد پادشاه من ۲

خدا زین برق عالمسوز جانان را نگه دارد!
که مژگان می شود انگشت زنهار از نگاه من ۳

نمی داند خس و خاشاک بال شعله می گردد
رقیب از ساده لوحی خار می ریزد به راه من ۴

غرور یار از اظهار عجز من یکی صد شد
به کار مدعی آمد درین دعوی گواه من ۵

پریشان کرد خط یار اوراق حواسم را
که را گویم که از گردی پریشان شد سپاه من؟ ۶

محبت جمع با تن پروری صائب نمی گردد
وگرنه می شود هر سایه خاری پناه من ۷