این شعر بیانگر احساسات شاعر از درد و رنجهای عاطفی و روحی است. شاعر از آتش عشق و جدایی سخن میگوید و از خیانت روزگار و دردهای ناشی از آن شکایت میکند. او همچنین به دنبال آرامش و حیات دوباره در وجود معشوق است و از تجربههای تلخ گذشته یاد میکند.
متن شامل مفاهیم عمیق عاطفی و روحی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد.
غزل ۳۲۱۱ - نسیم الصبح جد بالابتشار
وَ بَشِّرْ حینَ یَأْتی بِانْتِشارِ ۱
وَاَتْحِفْنی لِباسَ الْجَدِّ مِنْهُ
فَاِنّی مِنْ لِباسِ الْجَدِّ عاری ۲
فَقَدَ اُحْرِقْتُ فی صَدٍّ وَ بُعْدٍ
بِنارٍ لا تَسَلْنی اَیَّ نارِ ۳
اَما تُصْغیْ اِلیٰ قَلْبٍ حَریقٍ
یُنادی، یا حَذاری، یا حَذاری ۴
وَ مِمّا خانَ بیدَهْرٌ قَتُولٌ
وَ ما قَدْحانَ لی اِدْراکُ ثاری ۵
اِذا ما فیکَ اَفْنیٰ فیکَ اَحْییٰ
اذا ما اَنْتَ جاری، اَنْتَ جاری ۶
ظَلِلْتُ کَیُونُسٍ فی بَطْنِ حُوتٍ
فَمُذْ صَحَّ الْهَویٰ کَسَروا فَقاری ۷
اَلا یا صاحِ اُنْظُر فی خُدودی
تَریٰ اَوْ صافَهُ اِنْ کُنْتَ قاری ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.