این متن به موضوع عشق الهی و معنویت اشاره دارد. شاعر از عشق به عنوان منبع تشریف و عید یاد میکند و دعوت به سوی عشق و فراموشی دنیا را توصیه میکند. متن به مفاهیمی مانند فراموشی دنیا در برابر یاد خدا، دعوت به سوی خالق و برتری روح در عشق الهی میپردازد.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و معنوی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربههای زندگی دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم فلسفی و عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۲۰۸ - الا فی العشق تشریفی و عیدی
تَعالَوْا نَحْوَ عِشْقٍ مُسْتَزیدٍ ۱
دَعانا مَنْ تَعالیٰ عَنْ حُدُودٍ
نَجَی الْمَحْدودُ بِالْعَیْنِ الْحَدیدِ ۲
دَعانا بَحْرُ ذی ماءٍ فُراتٍ
فَاَنْکَرْنَا التَّیَمُّمَ بِالصَّعیدِ ۳
دَعانا خالِقُ کُلِّ دُعاءٍ
تَخاسَرَ عِنْدَنا کُلُّ بَعیدِ ۴
نَسینا کُلَّ شَیْ ءٍ مُذْ ذَکَرْنا
مَقاماتٍ تَعالَتْ عَنْ نَدیدِ ۵
بِدایاتٌ نِهایاتٌ لَدَیْها
مَجالُ الرُّوحِ فی جَدٍّ جَدیدِ ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.