این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق و شیدایی خود سخن میگوید و از قهوه به عنوان نمادی برای رسیدن به حالات روحانی و کشف اسرار استفاده میکند. او از ساقی و نعمتهای الهی تشکر میکند و آرزو میکند که این حالات روحانی همیشه با او بماند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربههای زندگی دارد. همچنین، استفاده از نمادها و استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد.
غزل ۳۲۰۷ - قد اسکرنی ربی من قهوة مد راری
وَاسْتَغْرَقَنی السّاقی مِنْ نائِلِهِ الْجاری ۱
یا قَهْوَةَ اِجْلالی، یا دافِعَ بَلْبالی
ما جِأْتَ هُنا اِلّا کَیْ تَکْشِفُ اَسْراری ۲
قَدْ کَلَّفَنی عِشْقی، وَالصَّبْوَةُ لا تَشْفی
اَصْعَدْتُ بِهِ عُمْری، اَدْرَکْتُ بِهِ ثاری ۳
سَقْیًا لَکَ یا ساقی، مِنْ نائِلِکَ الْباقی
لا تَسْرِ اِلیٰ صَدْری، اِنّی لَکَ یا ساری ۴
فُزْنا بِمَطایاکُمْ جُدْنا بِعَطایاکُمْ
مَنْ اَسْعَدَ یَلْقاکُمْ لا یَلْدَغُهُ ضاری ۵
ذَاالْحالُ حَوالَیْنا وَ انْشَقَّ بِهِ عَیْنا
لا زالَ لَنا زَیْنا مِنْ حُلَّةِ اَنْواری ۶
یا سَمْعی وَ یا شَمْعی یا سُکْری و یا شُکْری
یا راحی وَ یا روحی مَنْ غَیْرُکَ اَغْیاری ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.