غزل ۳۲۰۷ - قد اسکرنی ربی من قهوة مد راری

قَدْ اَسْکَرَنی رَبّی مِنْ قَهْوَةِ مِدْ راری
وَاسْتَغْرَقَنی السّاقی مِنْ نائِلِهِ الْجاری ۱

یا قَهْوَةَ اِجْلالی، یا دافِعَ بَلْبالی
ما جِأْتَ هُنا اِلّا کَیْ تَکْشِفُ اَسْراری ۲

قَدْ کَلَّفَنی عِشْقی، وَالصَّبْوَةُ لا تَشْفی
اَصْعَدْتُ بِهِ عُمْری، اَدْرَکْتُ بِهِ ثاری ۳

سَقْیًا لَکَ یا ساقی، مِنْ نائِلِکَ الْباقی
لا تَسْرِ اِلیٰ صَدْری، اِنّی لَکَ یا ساری ۴

فُزْنا بِمَطایاکُمْ جُدْنا بِعَطایاکُمْ
مَنْ اَسْعَدَ یَلْقاکُمْ لا یَلْدَغُهُ ضاری ۵

ذَاالْحالُ حَوالَیْنا وَ انْشَقَّ بِهِ عَیْنا
لا زالَ لَنا زَیْنا مِنْ حُلَّةِ اَنْواری ۶

یا سَمْعی وَ یا شَمْعی یا سُکْری و یا شُکْری
یا راحی وَ یا روحی مَنْ غَیْرُکَ اَغْیاری ۷