غزل ۵۹۹۸ - آن خرابم کز زبانم حرف نتوان ساختن

آن خرابم کز زبانم حرف نتوان ساختن
بیش ازین ما را مروت نیست ویران ساختن ۱

از زمین عیسی به چرخ از راه خودسازی رسید
چند باشی در مقام قصر و ایوان ساختن؟ ۲

گوهر ما را گرانی در نظرها شد گران
کاش خود را می توانستیم ارزان ساختن ۳

خشم را در پرده های خلق پنهان کردن است
آتش سوزنده را بر خود گلستان ساختن ۴

از می لعلی تن خاکی خود را چون سبو
دست تا از توست می باید بدخشان ساختن ۵

محرم گنج الهی نیست هر ناشسته روی
از توانگر فقر را شرط است پنهان ساختن ۶

چشم اگر داری که در چشم جهان شیرین شوی
چون گهر باید به تلخ و شور عمان ساختن ۷

تا نباشد همت روشندلی چون آفتاب
خویش را چون صبح نتوان پاکدامان ساختن ۸

چون توانم داد صائب کار جمعی را نظام؟
من که نتوانم سر خود را به سامان ساختن ۹