غزل ۵۹۹۰ - در کهنسالی نفس را راست نتوان ساختن

در کهنسالی نفس را راست نتوان ساختن
راست ناید با کمان حلقه تیر انداختن ۱

از سبکروحان نیاید با گرانان ساختن
چون تواند کشتی خالی به لنگر تاختن؟ ۲

گریه هم زنگ کدورت می برد از دل مرا
گر به تردستی توان آیینه را پرداختن ۳

سخت نامردی است گر تیغ از نیام آرد برون
هر که سازد کار دشمن از سپر انداختن ۴

در خطرگاهی که تیر از خاک می روید چو نی
گردن دعوی نباید چون هدف افراختن ۵

گفتگوی سخت با ممسک ندارد حاصلی
بر درخت بی ثمر تا چند سنگ انداختن؟ ۶

سایه بال هما ز افتادگی گردد بلند
صرفه نبود حرف ما را بر زمین انداختن ۷

کرد خرج آب و گل کوتاه بینی ها مرا
پیشتر از خانه می بایست خود را ساختن ۸

گوشه چشمی اگر باشد ازان نقش مراد
می توان صائب دو عالم را به داوی باختن ۹

نیکی از آب روان چون تیر برگردد ز سنگ
زیر تیغ یار صائب می توان جان باختن ۱۰