غزل ۵۹۸۹ - شمه ای از حیرت عشق است دل پرداختن

شمه ای از حیرت عشق است دل پرداختن
با هزار آیینه در کف خویش را نشناختن ۱

غنچه از من یاد دارد در حریم بوستان
از همه روی زمین با گوشه دل ساختن ۲

گر مجرد سیرتی، چون دار می باید ترا
خانه را از غیر اسباب فنا پرداختن ۳

سایه اول بر سر شوریده ما می کند
هر سبکدستی که می آید به چوگان باختن ۴

ماه تابان کیست تا از من تواند تاب برد؟
پیش هر ناشسته رویی رنگ نتوان باختن ۵

رو به هر جانب که آرد در حصار آهن است
هر که را باشد سلاحی چون سپر انداختن ۶

شوق چون پا در رکاب بی قراری آورد
می توان با مرکب چوبین بر آتش تاختن ۷

این جواب آن غزل صائب که ملا گفته است
عاشقی دانی چه باشد، جان و دل پرداختن ۸