غزل ۳۱۷۵ - کار به پیری و جوانیستی

کارْ به پیریّ و جوانیسْتی
پیرْ بِمُردیّ و جوانْ زیسْتی ۱

بانگِ خَرِ نَفْسَت اگر کم شُدی
دَعوتِ عقلِ تو مَسیحیسْتی ۲

گَر نَبُدی خندهٔ صُبحِ کَذوب
هیچ دلی زار بِنَگْریسْتی ۳

گَر بُتِ جانْ روی نِمودی به ما
جُملهٔ ذَرّاتْ چو ما نیسْتی ۴

گَر توییِ تو نَفَسی کاسْتی
هَمچو تو اَنْدَر دو جهانْ کیسْتی؟ ۵

گَر نَبُدی غَیرتِ آن آفتاب
ذَرّه به ذَرّه همه ساقیسْتی ۶

دانه من از کاهْ جُدا کَردَمی
گَر کَفه را هیچ تَناهیسْتی ۷

مار اگر آبِ وَفا یافتی
در دلِ آن بَحْر چو ماهیسْتی ۸