غزل ۳۱۷۴ - صد دل و صد جان به دمی دادمی

صد دل و صد جانْ به دَمی دادَمی
وَزْ جِهَتِ دادنِ جانْ شادَمی ۱

وَرْ تَنِ من خاک بُدی این نَفَس
جُمله گُل و عشق و هَوَس زادَمی ۲

از جِهَتِ کِشتِ غَمَش آبَمی
وَزْ جِهَتِ خَرمَنِ او بادَمی ۳

گَر نَدَمیدی غَمِ او در دِلَم
چون دِگران‌ بی‌دَم و فَریادَمی ۴

گَر نَبُدی غَیرتِ شیرینِ من
فَخْرِ دو صد خُسرو و فَرهادَمی ۵

گَر نَشِکَستی دلِ دَربانِ راز
قُفلِ جهان را همه بُگْشادَمی ۶

وَرْ هَمَدانَم نَشُدی پایْ گیر
هَمرَهِ آن طُرفهٔ بَغدادَمی ۷

بَس که همه سَهْو و فراموشی‌اَم
گَر نَبُدی یادِ تو من یادَمی ۸

بَس که بَرَد سَرو پِیِ این زبان
حَسره که من سوسنِ آزادَمی ۹